Кажуць,калі ў чалавека забіраюць усё,застаюцца ўспаміны. Калі верыць белетрыстам, Ранеўская пісала што ўспаміны-багацьце старасьці. Маіх успамінаў за няпоўныя 25 хопіць ужо на пару фаліянтаў. Кажуць, што,калі памірае цела-застаецца душа,а калі цела жывое?Душа мая належыць сябрам. А я на сяброў забываюся, а я замыкаюся і хаваюся ў бэрлогу. Мая душа, у мае няпоўныя 25 стамілася хвалявацца і плакаць.

Душа ў адчаі і журбе схіляецца пад Бэтліемавай гарой

І касьцянею я ад жудасьці, ад неразрыўнасьці яе са мной.

Што я магу апроч таго як піць ліпкае шампанскае-сымбаль  распусты, ды курыць танныя цыгарэты-сымбаль страху? А з ганку дзьме  вецер,які хутка панясе на сваіх крылах за 9 427 кілямэтры частку майго жыцьця, частку маёй душы.

Крумкачы за вокнамі нагадваюць аб аптымістычнае будучыні, а халодная падлога пад нагамі вяртае ў рэаіснасьць бэрлогі.

Я вас люблю, мае родныя сябры, я вас вельмі люблю.....

І няхай мае сьлёзы будуць нашым разьвітаньнем.

Усьмешкамі мы абмяняемся ўжо хутка, а пакуль-пакуль.

Два чалавекі і так мала словаў.

Бо яны не патрэбныя

Бо яны залішнія.

Bonis auspiciis як казалі рымляне

У добры час, так не казаў Заратустра....

Als Zarathustra aber allein war, sprach er also zu seinem Herz: «Sollte es denn möglich sein! Dieser alte Heilige hat in seinem Walde noch Nichts davon gehört, dass Gott tot ist!»